ترجمه: سمانه مرادیانی
 

باتای در پیش گفتار ادبیات و شر (La Littérature et le Mal, 1957) می گوید « ادبیات بی گناه نیست، او گناه کار است و باید بر این خصلت خود صحه گذارد.» در این اثر کلمه، گوشت، و شیطان با تیزنگری ژرفی در آثار چند نویسنده ی بزرگ بررسی و وانموده شده اند: [...]

در انجیل لوقا روایت شده است که دو دزد همراه مسیح به صلیب کشیده شدند(”آنگاه دو دزد یکی بر دست راست و دیگری بر دست چپ با مسیح مصلوب شدند”). یکی از آنان بر مسیح اهانت کرد و آن دیگری از اینکار دوری جست. از اینرو مسیح به او گفت: تو امروز با من در بهشت خواهی بود. در روایت آمده است که یکی از دزدان موفق به فرار شد…

 
 
ترجمه: علیرضا محولاتی

توضیح: مقاله ای که می خوانید فصل اول کتاب «بیقراریِ امر منفی» نوشته ی ژان لوک نانسی فیلسوف فرانسوی می باشد. این فصل که عنوان «بی قراری» را بر پیشانی دارد جستاری است در باب مفهوم سلبیت در فلسفه ی هگل.
 

دریافت نسخه آکروبات 
 

بی قراری
 
تمامی کار هگل بواسطه ی آگاهی و احساس ضرورتی به منظور بنا نهادن انحنایی قاطع در [...]

 
مصاحبه­ای با ژان-شارل ژَمبون و ناتالی منیان
ترجمه­ی سمانه مرادیانی
 

دریافت نسخه آکروبات

یادداشت. این مصاحبه­ی کوتاه اولین بار در مجله­ی هفتگی گـی در پاریس منتشر گردید: هفته­نامه­ی گـیِ رنگارنگ شماره­ی ۵۲۳ (آگوست ۱۹۹۲). ترجمه­ی انگلیسیِ آن در سال ۱۹۹۳ چاپ شد. مترجم انگلیسی، ژوزف-آنتون فرناندز قطعه­ی ضمیمه­ای با عنوانِ «فلیکس گتاری: به سوی برآشوبندگیِ کوئیر» در ادامه­ی [...]

«اکنون» چیست و چه نسبتی با تجربه گرایی دارد؟ در تجربه، آنچه به طور کلی پیش از ما پدیدار شده، به عنوانِ آنچه هست، آنچه زمان حال است، تصدیق می شود. پرسش تجربه گرایی به طور معمول چنین عنوان می شود: «ذهن مصالح و موادِ شناخت را از کجا می آورد؟» جان لاک به این پرسش این گونه پاسخ می دهد: «از تجربه، بنیاد تمام شناخت ما از تجربه است و شناختِ حقیقی از تجربه حاصل می شود». این تجربه گرایی معرفت شناختی بیشتر تاکیدش بر این است که ذهن چگونه در نهایت از داده های تجربی نشات می گیرد و شناختِ ما در نهایت فراتر از این داده ها نیست. اما یک تجربه گرایی شور انگیز پرسش دیگری را هم مطرح می کند: چگونه ممکن است در امر داده شده سوژه ای برساخته شود که از امر داده شده فراتر می رود؟

بیائید به عقب بازگردیم. وظیفه‌ی فلسفه در آغاز چه بوده است؟ کهن‌ترین فیلسوفان(فیلسوفان آتنی) ضد مستبد بودند. آنها مرزهای افراط قدرت را تعیین کرده و بر آن حد می‌گذاشتند. فلسفه می‌گفت: چهارچوب اعمال قدرت توسط دولتشهر ها چگونه باید ترسیم شود؟ مرزهای قدرت باید تا به کجا پیش‌روی کنند؟ و از کجا به بعد است که قدرت افراطی و خطر ساز می‌شود؟ یا به گفته فوکو، “نقش فلسفه تعیین مرزهای قدرت بود”. در اینصورت می‌توان گفت فیلسوفان همان قانونگذاران بودند. فلسفه‌ی یونانی به عنوان یک نهاد، کار خود را با جدا شدن از شاعرانگی(زیست-فلسفه) آغاز کرد.

در کتاب “مراقبت و تنبیه” شما سیستم سیاسی ای را به تصویر می کشید که در آن بدن شاه نقشی بنیادین بازی می کند…

فوکو: در جامعه ای شبیه آنچه در قرن هفدهم می بینیم، بدن شاه نه یک استعاره که عبارت بود از واقعیتی سیاسی. حضور فیزیکی آن برای نقش آفرینی (functioning) حکومت سلطنتی ضروری بود.

منظور از «سیاستِ کافکا» تاویل های سیاسی ای که متن کافکا ممکن است دربرداشته باشد نیست. همچنین منظور تعهّد سیاسی کافکا که در متن او متجلی شده باشد هم نیست. پرسش ما این است که کافکا چگونه سیاست را به مثابه ادبیات اجرا می کند. یعنی پیوند میان سیاست به مثابه نوع خاصی از کنش در حیطه ی امر مشترک و ادبیات به مثابه نوع خاصی از عمل نوشتن. در آثار افلاطون نیز تطابق خاصی هست میان نگاه به سیاست به مثابه نوع خاصی از کنش در امر مشترک و نوشتار به مثابه نوع خاصی از سخن.(سخن خاموش)

“وقتی باغ یا خانه‌ای به طاعون آلوده می‌شد، کاهنان با انتقال دادن بیماری به درخت بارهنگ و بردن درخت به زمین بایر آنجا را پاک می‌کردند. نحوه‌ی انتقال بیماری چنین بود. کاهنان نخست تعدادی سپر و نیزه‌ی کوچک از چوب بارهنگ و نی درست می‌کردند و در فاصله‌ی باغ تا جاده‌ی اصلی قرار می‌دادند. سپس نهال بارهنگی را که می‌خواست میوه دهد، می‌شکستند و ساقه‌اش را در راهی که به یکی از کلبه‌های طاعون زده منتهی می‌شد قرار می‌دادند و حداقل بیست نیزه‌ی نیی به آن می‌زدند و بعضی سپرهای ساخته شده از چوب بارهنگ را نیز به آن می‌بستند.

سیاست و شعر دو امر ذوالحدین هستند که انواع ادبیات در میان این دو حد افراطی جای می گیرند. آنها هر یک دو وجه بنیادین زبان را نمایندگی می کنند. سیاست، زبان را برای اقناع به کار می برد، تلاش برای اجماع حول محتوایی مشخص و اتکا به استدلال تا با استفاده از همین اجماع تغییری در بافت قدرت ایجاد کند. شاید بارزترین و افراطی ترین نمونه ی آن بیانیه سیاسی باشد که تمامی تلاش آن برانگیختن مخاطب برای اجماع و اتحاد حول مفهومی است که متن بیانیه اشاعه می دهد. سیاست به وجه ارتباطی زبان اتکا می کند، جایگاه متن را در جهان بینا ذهنی می بیند و واژگان را نه فقط نشانه که رسانه نیز می بیند. در سوی دیگر ، شعر، زبان را به عنوان نظامی از نشانه و امکانات بالقوه ی آن و به خصوص امکان استعاره ، به کار می برد و نه صرفا به عنوان وسیله ای برای ابراز انتقال ِ معانی . بنابراین شعر بسط امکان های زبان است و این توسعه ابتکاری را می طلبد که آنرا از زبان روزمره جدا می کند.

 
> ادبیات و سیاست (حلقه فکری) 
 
چکیده: آنچه ایدئولوژی را در مقام فرمان (command) مسلط بر یک گفتمان از نوع اجتماعی مشروعیت می بخشد، مقوله ایست که من آنرا “متافیزیکی کردن” می نامم. ایدئولوژی به واسطه ی تکرار هر روزه ی خود به تدریج در لایه های زیرین رو بناها،  خود را پنهان کرده و به [...]

 دریافت نسخه آکروبات
آیین در یکتایی خود رخ می دهد و تنها به واسطه ی همین ویژگی از نظرگاه انتقادی دور می شود. سرچشمه ی هنر به مثابه ی یک آیین چیزی جز یک امر یگانه به نام الهام (Inspiration) نیست. از شاعران و به شکلی کلی تر هنرمندان یونان باستان گرفته تا به اصطلاح ضد [...]

خطوط پرواز شما چیستند، آنجا که جریانها با هم در آمیخته اند، آنجا که آستانه ها یک نقطه ی مجاورت یا گسست بدست می آورند؟ آیا آنها هنوز قابل قبول و مناسب اند، یا اینکه پیش تر در یک ماشین ویرانگری و خود-ویرانگری که یک فاشیسمِ مولار را بازسازی می کند به هم رسیده اند؟ ممکن است این اتفاق بیافتد که سرهم بندیِ میل یا سرهم بندیِ گفتن به انعطاف ناپذیرترین خطوطش، و ابزارهای قدرتش تقلیل یافته باشد.

مقولات بنیادین بخصوصی برای اندیشیدن به آفرینش هنری در قرن بیستم بکار رفته است، برای مثال مقولات مدرنیته، جنبش آوانگارد، و امروزه نیز گاهی پست مدرنیته، و اینها بعضاً معانی سیاسی نیز داشته اند. آیا این مقولات برای شما کوچکترین اهمیتی دارند، به عبارت دقیق تر، چه چیز است که «استتیک» را به «سیاست» گره می زند؟

١- دایره در عصر تراژیک یونان در مقام مجازى براى مکان در اغلب آثار منسوب به این دوران شمایلى مشهود است. در مجسمه سازى (براى نمونه در سیسیل) تمامى وقایع، موجودات و اشیا در حیطه اى محدود به مرز این دایره محصوراند. دو حیطه قابل تصور است، حیطه محصور به این دایره و حیطه خارجى آن. آنچه در «این» مکان است و آنچه «خارج از این» مکان است: هم خانه و غریبه، هم وطن و بیگانه.