یادداشت مایند موتور
آکسیون رفقای ما بار دیگر فریاد آزادی و برابری را رساتر از همیشه به گوش همگان رساند. این تنها گوشه ای از قدرت و شعور سیاسی جنبش چپ دانشجویی بود. رفقایی که بی توجه به بنگاه ها و نهادهای وابسته به حکومت و سانسور خبری رسانه های نارسای داخلی و خارجی، فریاد نه به جنگ و نه به استبداد داخلی را سر دادند. تحریریه ی مایند موتور دست تک تک رفقا را به گرمی می فشارد.
جنبش دانشجویی امروز حاصل یک شعور اجتماعی است. شعور اجتماعی نه در کلاسهای دانشگاهی بلکه در بیرون از کلاسها- آنجا که میل به آگاهی شکل می گیرد- رخ می نماید. اساتید دانشگاهی با آن لباسهای آهارزده شان تنها حامل اطلاعات اند. آنها این اطلاعات را همیشه دور از هر گونه ویروس و آلودگی نگه خواهند داشت. دانشجویان در نهایت با جمع آوری این اطلاعات و ارائه ی رساله های حقیرانه شان به همان حاملان اطلاعات تبدیل می شوند و این چرخه ادامه می یابد. در این چرخه نه دیالکتیکی هست و نه تاریخی. اینجا تکرار حکمفرماست. کما اینکه تکرار هیچوقت نظریه ی تکامل را دنبال نمی کند. جنبش جمعی دانشجویی متشکل از دانشجویانی است که نه حامل بلکه عامل اطلاعات اند. شور و شعور آنها ناشی از گونه ای هستی اجتماعی است. عاملان همواره انقلابی بوده اند. آنها همواره به مثابه ی آنتی تز هایی بوده اند که در مقابل وضعیت موجود می ایستند؛ و جنبش دانشجویی را به تنها مبارزه ای که برای ما وجود دارد، یعنی مبارزه ی طبقاتی، پیوند می زنند.
باید بدانیم هیچ راهی بجز انقلاب باقی نمانده است. لیبرالیسم در شرایط فعلی چیزی جز حرام زادگی نیست. گونه ای تن دادن به حکومت پدر سالار. حرام زادگان همیشه دنبال پدر گمشده ی خود می گردند. در عوض جنبش چپ به آگاهی اعضای خودش بسنده می کند. به عاملان اش. درحالی که امپریالیسم خارجی و فاشیسم داخلی دست به دست هم جامعه ی ما را به سوی نابودی می کشانند و نویسندگان و روزنامه چیان اسکل وطنی افکار قراضه ی خود را به تیغ ارشاد می سپارند تا به هر نحوی که شده در نبود نویسندگان واقعی، “نویسنده” باشند و مکتب انتقادی مجوز دار باشند، جنبش چپ دانشجویی هیچ پدری را به رسمیت نمی شناسد. برای گرفتن تائید هیچ کدام از این حرام زاده ها را دارای صلاحیت نمی داند و نشان داده است که در شرایط فعلی تنها آلترناتیوی ست که آزادی و برابری واقعی را برای انسانها به ارمغان می آورد. این یک جنبش صنفی و درون دانشگاهی نیست. چرا که اعضای آن دانشگاه را به رسمیت نمی شناسند. برای همین است که نمی توان آن را به عنوان یک حرکت آنارشیستی زیر نظر دانشگاه و مسئولین به حساب آورد. اعضای این جنبش مازاد فرهنگ حاکمند. در حقیقت آنها از چرخه ی فرهنگی بیرون جهیده اند. دانشگاه به عنوان یک نهاد دولتی و فرهنگی سعی در شناسایی و کنترل آنها دارد. و از آنجا که هیچ اشتراکی میان خودش و آنها نمی یابد تا از طریق آن وارد این جریان شده و متقاعدشان کند، پس دست به سرکوب وحشیانه می زند. کاری که ما در هفته ی اخیر به وضوح مشاهده کردیم. دولت راه حل را در حذف رقیبان می داند. باید به این حرام زادگان بگوییم تنها راه حذف این جنبش، حذف هستی اجتماعی است. یعنی انجام دادن یک امر محال.
ما طرفدار آلودگی جامعه هستیم. همانطور که در کتاب هنر مسلّح نوشته ایم، “مشت”های ما، یعنی همان جعبه های میل ما بالا رفته اند، و باز می شوند، و ویروس های خود را پخش می کنند. جنبش آلودگی در حال گسترش است و روزی همه جا را آلوده خواهد کرد. ما میل خود را از این جعبه ها، یعنی از مشت هایمان به بیرون پرتاب می کنیم تا در خیابان هیولاهای آلوده ای باشیم که جنبش آلودگی را به پیش می برند. ما تنها منتقد نیستیم، ما خواهان قدرت نیز هستیم و در این راه با هیچ گروه و دسته ای کنار نمی آئیم؛ و این قدرت را روزی به دست خواهیم آورد.
زنده باد سوسیالیسم
تحریریه ی مایند موتور
